जाने तू क्या ढूंढ रहा है ( इब्ने इन्शा )

जाने तू क्या ढूंढ रहा है बस्ती में वीराने में
लैला तो ऐ क़ैस मिलेगी दिल के दौलत-ख़ाने में

जनम जनम के सातों दुख हैं उस के माथे पर तहरीर
अपना आप मिटाना होगा ये तहरीर मिटाने में

महफ़िल में उस शख़्स के होते कैफ़ कहां से आता है
पैमाने से आंखों में या आंखों से पैमाने में

किस का किस का हाल सुनाया तूने ऐ अफ़्साना-गो
हमने एक तुझी को ढूंढा इस सारे अफसाने में

इस बस्ती में इतने घर थे इतने चेहरे इतने लोग
और किसी के दर पे पहुंचा ऐसा होश दिवाने में

एक तपस्वी

अविरत चलता नही थकता एक तपस्वी

कड़ी धूप में तपता फिरता
लिए आंख में एक आशा
पैरो के छालो को कहता
गाढ़ जमीन में ये निराशा
एक तपस्वी अविरत चलता….

उसकी अपनी सोच निराली
हार शब्द को नही जानता
अपने ही मुट्ठी में खोली
अपनी चिंता और विवशता
एक तपस्वी अविरत चलता….

भीषण उसका तप ये कैसा
अंगारो को फूल समजता
उलटा चाहे पड़े ये फाँसा
खेल छोड़कर न निकलता
एक तपस्वी अविरत चलता…

घर उसका अदृश्य गुफा
भीतर के भी भीतर पलता
खिड़की नही कोई झरोखा
दरवाजे हर बंद रखता
एक तपस्वी अविरत चलता

उठा तपस्वी हर दिन जागा
कभी न सूरज से भागता
हा ! सुख का भोग है त्यागा
जीवन एक कर्म समझता
मन भी हाय एक तपस्वी ,अविरत चलता नही थकता

डोह ( वैभव जोशी )

एखादा डोह असू द्यावा , अथांग
कुठल्याही क्षणी हक्कानं जावं
आपलं प्रतिबिंबही पडणार नाही
अश्या अंतरावर बसून बघत रहावं
आपण डोहाकडे
डोहाने आपल्याकडे
ना आपल्या चेहऱ्यावर तृष्णा
ना त्याच्या पाण्यावर तरंग
मुळात अपेक्षाच नसतील
तर कसला आलाय अपेक्षाभंग ?
डोळ्यांनीच विचारावं त्याला
हा स्थायीभाव कुठून मिळाला?
अन हलकेच एखादं पान सरकवत
त्याने दाखवून द्यावं
बरीच आंतरिक उर्मी आहे …..पण तळाला
अशावेळी
ते पान परत पाण्यात सोडून द्यावं
हाती असलेला प्रत्येक पुरावा वापरायलाच हवा
असे नाही
प्रत्येक डोहाचा तळ गाठायलाच हवा
असे नाही !!

तुमसे अलग होकर ( सरवेश्वर दयाल )

तुमसे अलग होकर लगता है
अचानक मेरे पंख छोटे हो गए हैं,
और मैं नीचे एक सीमाहीन सागर में
गिरता जा रहा हूँ।
अब कहीं कोई यात्रा नहीं है,
न अर्थमय, न अर्थहीन;
गिरने और उठने के बीच कोई अंतर नहीं।

तुमसे अलग होकर
हर चीज़ में कुछ खोजने का बोध
हर चीज़ में कुछ पाने की
अभिलाषा जाती रही
सारा अस्तित्व रेल की पटरी-सा बिछा है
हर क्षण धड़धड़ाता हुआ निकल जाता है।तुमसे अलग होकर
घास की पत्तियाँ तक इतनी बड़ी लगती हैं
कि मेरा सिर उनकी जड़ों से
टकरा जाता है,
नदियाँ सूत की डोरियाँ हैं
पैर उलझ जाते हैं,
आकाश उलट गया है
चाँद-तारे नहीं दिखाई देते,
मैं धरती पर नहीं, कहीं उसके भीतर
उसका सारा बोझ सिर पर लिए रेंगता हूँ।

तुमसे अलग होकर लगता है
सिवा आकारों के कहीं कुछ नहीं है,
हर चीज़ टकराती है
और बिना चोट किये चली जाती है।तुमसे अलग होकर लगता है
मैं इतनी तेज़ी से घूम रहा हूँ
कि हर चीज़ का आकार
और रंग खो गया है,
हर चीज़ के लिए
मैं भी अपना आकार और रंग खो चुका हूँ,
धब्बों के एक दायरे में
एक धब्बे-सा हूँ,
निरंतर हूँ
और रहूँगा
प्रतीक्षा के लिए
मृत्यु भी नहीं है।

तुला विसरण्यासाठी ( इंदिरा संत )

तुला विसरण्यासाठी
पट सोंगट्या खेळते;
अकांताने घेता दान
पटालाही घेरी येते!

असे कसे एकाएकी
फासे जळले मुठीत
कशा तुझ्या आठवणी
उभ्या कट्टीत.. कट्टीत!

दिला उधळुन डाव
आणि निघाले कुठेही
जिथे तुझे असें…
तुजे असे कांही नाही!

द्रुष्टी ठेविली समोर,
चालले मी ’कुठेही’त;
कुठेही च्या टोकापाशी
उभी मात्र तुझी मुर्त!

वाट टाकली मोडुन
आणि गाठला मी डोह;
एक तोच कनवाळु
माझे जाणिल ह्रुदय!

नांव तुझे येण्याआधी
दिला झोकुन मी तोल;
डोह लागला मिटाया
तुझी होऊन ओंजळ!!

पायंजणा ( बा. भ. बोरकर )

पायंजणा

त्या दिसा वडा कडेन गडद तिनसना
मंद मंद वाजत आयली तुजी गो पांयजणा

मौन पडले सगल्या रानां
शिरशिरून थांबलिं पानां
कंवळी जाग आयली तणा झेमता झेमतना

पैसुल्यान वाजलि घांट
दाटलो न्हयेचो कंठकांठ
सांवळ्यानी घमघमाट सुटलो त्या खिणा

फुललो वैर चंद्र ज्योती
रंध्रांनी लागल्यो वाती
नवलांची जावंक लागलीं शकून लक्षणा

गळ्यान सुखां, दोळ्यान दुकां
लकलकली जावन थिकां
नकळटना एक जालीं आमी दोगाय जाणा

वडफळांच्या अक्षतांत
कितलो वेळ न्हायत न्हायत
हुपले कितले चंद्रलोक इंद्रनंदना

तांतले काय नुल्ले आज
सगले जिणेक आयल्या सांज
तरीय अकस्मात तुजी वाजली पांयजणा

कानसुलांनी भोंवता भोंवर
आन्गार दाट फुलंति चंवर
पडटी केन्ना सपनां तींच घडटी जागरणा

लाटा

समुद्रातून येणाऱ्या लाटा खरच त्याच्याच का ?
का ते उफाळून आलेलं तारुण्य आहे त्या नदीचं
जे सळसळत अडखळत धडपडत उंचावरून
खाली येतं ,
अनेक गाळ सोबत घेऊन , सार्यांना धुडकारून
असंख्य अपमान सहन करून
जोमाने आलेलं ते कौमार्य
त्या विशाल , अनाकलनीय सागराला बिलगत
मात्र हरवून बसते ती आपलीच ओळख
आणि मग तीच शोधायला
लाटांच्या आधाराने
सतत किनाऱ्यावर येऊन परतते
पण कुठे ? तिला न आता तिचा रंग
न तिची चव !
आहे तो फक्त खळखळणारा उद्वेग
आयुष्याची वाफ करून पुन्हा
पूर्ववत होण्याची एक इच्छा !!

असंख्य लाटा कुठून येति समुद्रितटा
दिसे का त्यातून ती अवखळ सरिता

उंचावरून ती खाली येते सातत्याने
झेलत येते मग अगणित अवमाने

झुरते खळखळते अडखळते भंगुरते
ऊन पावसा सोसून तरीही नित्य वाहते

बिलगून जाते संथ होऊनि सागराला
झोकून देते हाती त्याच्या कौमार्याला

अस्तित्व तिचे नच उरले कोठे आता
भांबावते एक जरासे मागे वळता

कोण मी ? कुठली मी ? कशी मी ?
नाव कोणते होते माझे सांगा तरी स्वामी

अनुत्तरित सारे काही हताश ती सरिता
होई सागराची भार्या ती शैलाची दुहिता

नच थांबे हा उद्वेग कधीही हेच एक उत्तर
होऊनि लाटा कोसळते मग सागरतीरावर

वैभव जोशी

एक होकार दे, फार काही नकोफार काही नको, फक्त ‘नाही’ नको |
एकदा दोनदा ठीक आहे सखे
तुझे लाजणे असे बारमाही नको |

थेट स्पर्शातुनी बोल काहीतरी
गूढ शब्दातली नेहमी मौन ग्वाही नको |

आपले भेटणे हीच एक कोजागिरी
मग चांदणेही नको, चांदवा ही नको |

स्वप्न

मांडला स्वप्नात मी मौनातला माझा पसारा
थकलेल्या भावनांना लाभला थोडा निवारा
दूर प्राची कोठेतरी उभी रात्रीच्या पलीकडे
रात्र लागूनि वेळ थोडी थांबली अलीकडे
सावरता सारेच तेथे क्षण अनेक थांबले
हा पसारा सावराया मी जरा भांबावले
अगदीच जे जागेपणी लपवून सारे ठेवले
पाश सारे सोडूनि मग तेच उघडू पाहिले
जात येत सावल्या,अस्पष्ट सारे जाहले
पण तरीही त्यात काही ओळखीचे वाटले
स्पर्श होते स्पर्शलेले भाव होते जाणते
नाव गाव आता तरी आठवले ते कोणते
मनमोहक सर्व काही वाटणारे हवेहवेसे
बेधुंद होऊनि नाचणाऱ्या मयुराची ही पिसे
रात्र सरली स्वप्न तुटले संपला कोलाहल
ओंजळीत अजूनही जाणवते हालचाल
बंद राहील तैसेंच तेही भौतिकाच्या प्रवाही
सत्य होऊ पाहता ते पहाटेचे स्वप्न नाही

गंध

कळीने उमलताना गंध दिले
श्वासाच्या गुंत्यात ते हरवले
श्वास जपायचा का सुवास
ह्यात सुरू झाली एक चुरस
अखेर गंधाने माघार घेतला
हार पत्करून दूर निघून गेला
त्याला त्याच अस्तित्व आहे
पलीकडे त्याच दुसर जग आहे
श्वास आता निर्जीव एकटे झाले
ओळखीचे सारेच गंध परके झाले
तोच वारा तीच फुलझाडे
पण गंध मात्र तसा नाही कुठे !!

Design a site like this with WordPress.com
Get started