शून्याचा अर्थ शोधता शोधता शून्य होऊन बसतो ,भल्या मोठ्या गोंधळात शांत वादळ झेलतो 

लोप पावतील एके दिवशी सारे मनातील मनोरे ,चांदण्यांच्या झोळीसाठी सूर्य रोज झुरत नसतो 

कळत असतं अंधाराला त्याला सुद्धा डोळे आहेत झापड उघडुन मात्र तो उजेड कधीच बघत नसतो 

शोधत असता मोती शब्दांची माळ पेरण्याकरता ,कविता अवतरते तोवर काळ  निसटून जातो 

दृष्टीलाही दिसत नाही स्पर्शालाही मिळत नाही अस्तित्व अश्या कुणाचे मन उगाच का संभाळतो? 

जावे त्याला जाऊ द्यावे , धरणं तोडून द्यावे सारे ,वहावत जाण्याचा अर्थ ज्याचा त्याचा वेगळा असतो !!

घराच्या कोपऱ्यात ठेवलेली एक शोभिवंत बाहुली एके दिवशी अचानक जमिनीवर कोसळली लाकडाची ती छिन्न विच्छिन्न झाली !! 

जोवर होती नवी तोवर सगळ्यांनाच हवी पण बरेच दिवसात फुटली नव्हती पालवी कळलच नाही आत वाढत होती  वाळवी!!

ती बघ एक लाट आताच येऊन परत गेली ,पायाखालची वाळू गच्च ओली करून गेली जोवर ती कोरडी होते तोवर थोडा वेळ थांब 

नाव दिसतेय बघ दुरून येणारी ,कदाचित तीच असेल मला घेऊन जाणारी ,ती जवळ येईस्तोवर तरी थांब 

शिंपले बघ किती जमले हातात ,दिसेल खरा मोती एखाद्या शिंपल्यात ,एक तरी मोती हातात येईस्तोवर थांब 

गोष्टी – गाणी झाल्या , खाऊन – लेऊन झालं,सकाळची दुपार अन मग सांज झाली ,रात्रीचा शहारा अंगावर घ्यायला तरी थांब 

चालता चालता किती पुढे आलो बघ समोर दिसतात फक्त काळे ढग ,कोसळून वाहतील आता थोड्याच वेळात ,हुरहूर लावतील शुष्क उरात त्याचा ओलावा अनुभवायला,हरवलेली वाट पुन्हा सापडायला ,सहवासाचा शेवटचा आनंद द्यायला …..

थोडा वेळ तरी थांब !!! 

हळूच रोज येत अलगद खुणावत 

फिरतय सतत हात ठेवून पोटाशी 

करमत नसेल कदाचित एकटेपणात 

जमलच नसेल उन वारा पावसाशी 

हवं असेल काहीतरी वेगळच जठरात 

रोज येऊन बसतय एकाच कोपऱ्याशी 

कधी खुणावत गोंधळात वेड्यागत 

कधी बडबडत एकांतात स्वतःशी 

कसं सांगावं नको थांबू उंबरठ्यात 

मीही उभी आहे झोळी घेऊन दाराशी

सगळच निसटतय कोरड्या वाळुगत 

हाती फक्त राहतय एक स्वप्नं उपाशी !!

शांत घरात दारं खिडक्या पण शांत होतात
कुणी कुणाशी संवाद साधत नाही
मनातल्या मनात कुजबुजत असतात

शांत घरात भांड्याचा पण आवाज नसतो
त्याला हलवणार कोण आणि ठेवणार कोण
एका वाटीचा दुसरीशी काही संबंध नसतो

शांत घरात असते एक इच्छा आणि आशा
दारं वाजतील, भांडी पडतील, भिंती हलतील
पण दिवस मावळून त्याला येते ति फक्त निराशा

शांत घरात रहातो एक एकटा कोपरा
स्वतःशी फार फार हिरमुसलेला
गोळा करत असतो किती तरी कचरा!

शांत घरात असते एक अशांत मन
आड्याशी बोलून बोलून थकलेल
सांभाळत असत उंबरठ्याच मोठेपण!!

दारात उभारल्यावर जाणवल उंबराठा आता मोठा झाला आहे!
नजर वर करून बघताना जाणवलं दृष्टी आता धूसर झाली आहे!
आरशात न्याहळताना जाणवल काळीज खूपच शांत झालय!!
घराच्या भिंतीकडे नजर वळवल्यावर जाणवलं ऐकणारे कान आता दुरावाले आहे!!
कागदावर लिहिताना जाणवल, शब्द आता कोरडे झाले आहेत!!
आयुष्यात दिसणाऱ्या प्रश्नाकडे बघताना जाणवल, उत्तर आता संपली आहे!!

थांबतो नभात माझ्या ,चंद्र आसुसलेला
अगणित नक्षत्रातुंनी तो वेगळाच भासला!!

सुर लागतो वेगळा अन गीत होते आगळे
का असे होते अचानक त्या कळे ना मज कळे!!

डाव होते ओळखीचे, पण अर्थ नाही लागला
देह होते मानवी पण व्यर्थ जन्म जाहला!!

होई हा काळोख का रे भेटवाया बघ तुला?
टाकुनी ओझे किती ते सूर्य का रे संपला?

पालवी येई उदयाला ?आज नाही ज्ञात काही
वाळलेले फुल जैसे गंध नाही त्यात काही!!

लांबूनी दिसते कवाड आणि एक पायावाट
हाची पुढला मार्ग आहे सांगते ऐसे ललाट!!

हे सुखाचे द्वार आहे का मनाची कल्पना
घेऊ दे सुखवून थोडे अन सरूदे वेदना!!